„არაფერი ადამიანური ჩემთვის უცხო არ არის!“ – ამ ანტიკური ფრაზის მიღმა მწერლობის ფარული აზრიც იკითხება, რომლის მიხედვითაც, ყოველი ტექსტი ისევ ადამიანს, სამყაროს გვირგვინს უნდა ემსახურებოდეს. გურამ მეგრელიშვილის შემოქმედების მთავარი კრედო სწორედ ადამიანია, თავისი ბედისწერით, ტკივილითა და სიხარულით. ადამიანში კი უამრავი სისუსტეა, რომელიც გარე სამყაროსთან კონფლიქტის მიზეზიც ხშირად ხდება. „ევროპელი ხევისბერი“ ერთი მთავარი კონცეპტის ირგვლივ გაერთიანებული მოთხრობებია – პატრიარქალურ საზოგადოებაში გამეფებული სტერეოტიპებისა და დამახინჯებული ტრადიციების წინაშე დარჩენილ ადამიანებზე, რომლებიც ყოფიერების შეცვლას ცდილობენ.