წერილობითი წყაროების, ეთნოგრაფიული მასალებისა და სამეცნიერო ლიტერატურის მონაცემების კრიტიკული ანალიზის საფუძველზე ნაშრომში შესწავლილია არაგვის ხეობის ლოკალიზაციისა და ეთნიკური ისტორიის საკითხები. დადგენილია, რომ არაგვის ხეობის მთიანეთი მოიცავდა ტერიტორიას ჯვრის უღელტეხილიდან ანანურამდე. მის ფარგლებში შედიოდა: მთიულეთი, გუდამაყარი, ხანდო და ჭართალი. ამასთან ერთად განსაზღვრულია ცნებების მთიულისა და მთიულეთის ისტორიული და ეთნოგრაფიული მნიშვნელობა. ნაშრომი განკუთვნილია მკვლევართა და მკითხველთა ფართო წრისათვის.